الهی ! فضل تو را کران نیست ، و شکر تو را زبان . 

الهی ! هر که تو را شناخت ، هر چه غیر تو بود بینداخت .
الهی ! از کشته تو ، بوی خون نیاید ، و از سوخته تو ، بوی دود ؛ چرا که سوخته تو ، به سوختن شاد است و کشته تو ، به کشتن خشنود .
الهی ! مکش این چراغ افروخته را ، و مسوزان این دل سوخته را ، و مَدَر این پرده دوخته را ، و مران این بنده آموخته را .
الهی ! از آن خوان که از بهر خاصان نهادی ، نصیب من بینوا کو ؟
ای کریمی که بخشنده عطایی ، و ای حکیمی که پوشنده خطایی ، و ای صمدی که از ادراک ما جدایی ، و ای احدی که در ذات و صفات بی‌همتایی ، و ای قادری که خدایی را سزایی ، و ای خالقی که گمراهان را ، راهنمایی . جان ما را ، صفای خود ده ، و دل ما را ، هوای خود ده ، و چشم ما را ، ضیای خود ده ، و ما را از فضل و کرم خود آن ده ، که آن به .
این بنده چه داند که چه می‌باید جُست ، داننده تویی هر آنچه دانی آن ده !
الهی ! فرمودی که در دنیا ـ بدان چشم که در توانگران می‌نگرند ـ به درویشان و مسکینان نگرند .
الهی ! تو کریمی و  ولیتری ، که در آخرت بدان چشم که در مطیعان نگری ، در عاصیان نگری .
الهی ! آفریدی رایگان ، و روزی دادی رایگان ؛ بیامرز رایگان ، که تو خدایی نه بازرگان .
الهی ! مگوی که چه آورده‌اید ؟ که درویشانیم !، و مپرس که چه کرده‌اید ؟که رسوایانیم ! 

الهی ! ترسانم از بدی خود ؛ بیامرز مرا به خوبی خود.
الهی ! عَلَمی که افراشتی ، نگونسار مکن ، و چون در آخر عفو خواهی کرد ، در اوّل شرمسار مکن .
الهی ! همه از تو ترسند ، و عبدالله از خود ، زیرا که از تو همه نیکی آید و از عبدالله بدی.
الهی ! گر پرسی ، حجّت نداریم ، و اگر بسنجی ، بضاعت نداریم ، و اگر بسوزی طاقت نداریم .
الهی ! اگر تو مرا به جرم من بگیری ، من تو را به کرم تو بگیرم ، و کرم تو از جرم من بیش است.
الهی ! اگر دوستی نکردم ، دشمنی هم نکردم ، اگر بر گناه مصرّم ، اما بر یگانگی تو مُقرّم .
الهی ! تو ما را جاهل خواندی ، از جاهل جز خطا چه آید؟ تو ما را ضعیف خواندی ، از ضعیف جز خبط چه آید؟
الهی ! اگر چه بسی طاعت ندارم ، اما جز تو کسی را ندارم ، ای دیر خشم و زود آشتی .
الهی ! همچنان بید ، به خود می‌لرزم ، که مباد آخر به جویی نیَرزَم.
الهی ! چون در تو نگرم ، از جمله تاجدارانم و تاج بر سر ، و چون بر خود نگرم ، از جمله خاکسارانم و خاک بر سر .
الهی ! اگر تو فضل کنی ، دیگران چه داد و چه بیداد ، و اگر عدل کنی ، فضل دیگران چون باد.
الهی ! ما در دنیا معصیت می‌کردیم ، دوست تو محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ غمگین می‌شد ، و دشمن تو ابلیس شاد .
الهی ! اگر فردای قیامت عقوبت کنی ، باز دوست تو محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ غمگین شود ، و دشمن تو ابلیس شاد ، دو شادی به دشمن مده ، و دو اندوه بهر دل دوست مَنِه .
الهی ! مرکب وا ایستاد ، و قدم بفرسود ، همراهان برفتند و این بیچاره را جز حیرت نیفزود.
الهی ! چون حاضری چه جویم ، و چون ناظری چه گویم ؟
الهی ! « دعا » به درگاه تو لجاج است ، چون دانی که بنده به چه محتاج است .

 

نقش امام زمان عليه السلام در دوران غيبت

شايد برخى چنين بيانديشند كه اكنون در دوران‏ غيبت، امام زمان سلام الله عليه هيچ نقشى در هدايت مردم ندارد و هيچ ‏استفاده  ‏اى از وجودش نيست و العياذ بالله ولى اين گمان باطلى است چراكه زمين بدون حجت هرگز نمى‏ ماند «لولا الحجه لساخت الارض باهلها; پس بايدهمواره حجت ‏خدا بر روى زمين و در ميان مردم باشد.» ولى اكنون كه امام‏ما غايب است چگونه از حضرتش بهره مى ‏گيريم؟ اين همان سوالى است كه جابربن عبد الله انصارى از رسول خدا صلى الله عليه و آله كرد كه: «هل‏ ينتفع الشيعه بالقائم فى غيبته؟; آيا شيعيان در دوران غيبت از وجود قائم ‏عليه السلام استفاده مى ‏كنند؟»

حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود:

«اى والذى بعثنى بالنبوه، انهم لينتفعون به، و يستضيئون بنور ولايته فى ‏غيبته كانتفاع الناس بالشمس و ان جللها السحاب.;آرى به همان خدايى كه‏مرا به پيامبرى مبعوث فرمود سوگند، كه شيعيان از وجود او بهره و از نورولايتش در دوران غيبتش پرتو مى‏گيرند چنانكه مردم از آفتاب بهره مى‏برند هرچند پشت ابرها پنهان شده باشد.»

آرى! در دوران غيبتش، پيوسته منتظرقدومش هستيم. و براى رسيدنش و انتقام گرفتن از دشمنان الهى و دشمنانمان،لحظه شمارى مى‏كنيم. نمى‏شود خود در حالت انتظار بسر بريم و براى رسيدنش‏كه هر لحظه ممكن است تشريف بياورد خود را آماده نسازيم و به ولايتش ‏مسلح نباشيم و به عدالتش عشق نورزيم و به اوامرش تمسك نجوئيم و از آنچه‏ نزد او ناپسند است دورى نكنيم. گو اينكه او پيوسته در راه و مسجد وبازار و همه جا ممكن است‏حاضر شود و ما او را نشناسيم; پس بايد كاملامواظب اخلاق و رفتار و كردار و منش و خوى خويش باشيم، نكند سرورمان از مابرنجد و قلب مباركش از تيرگى دلهاى آكنده به گناهانمان، اندوهناك گردد.

پس حضرت مهدى موجود است و در هر حال مراقب اعمال ماست هر چند از ديدگان ‏آلوده ما پنهان باشد

تکالیف و وظایف شیعه در زمان غیبت امام زمان (عج) چیست؟

پاسخ: با توجه به احادیث خاندان وحی، در عصر غیبت، وظایف و تکالیفی برای شیعه مشخص و معین نموده اند که بخشی از آنها بدین ترتیب است:

1. معرفت و شناخت آن حضرت: یکی از وظایف شیعه نسبت به امام زمان (عج) بدست آوردن شناخت صفات و آداب و ویژگی های آن جناب و علایم حتمی ظهور او می باشد. زیرا آن حضرت، امامی است واجب الاطاعه و هر کس که اطاعتش واجب است باید صفاتش را شناخت، تا با شخص دیگری که مقام او را به دروغ و ستم ادّعا می کند، اشتباه نگردد. بنابراین شناخت و دانستن صفات مولایمان حضرت حجت (ع) واجب است. امام صادق (ع) فرموده است: «به درستی که بهترین و واجب ترین فریضه ها بر انسان شناخت پروردگار و اقرار به بندگی اوست و پس از آن شناخت فرستاده خداست و گواهی دادن به پیغمبری او ... و بعد از آن، شناختن امامی است که به صفت و نامش در حال سختی و راحتی به او اقتدا می نمایی.»

2. انتظار فرج و ظهور آن حضرت: با توجه به معنای لغوی انتظار گاهی چنین تصور می شود که وظیفه ما تنها آن است که به انتظار روزی بنشینیم که امام منتظر (ع) بیاید و کفر را از بین ببرد و اسلام و مسلمین بتوانند در سایه قیام او در امن و امان زندگی کند و ما در زندگانی خود هیچ گونه مسئولیت دینی برای قیام نداریم. این عقیده شیعه نیست. انسان منتظر انسانی است: امیدوار، پویا، گویا، در تلاش، دشمن شکن، جَو شکن، تعالی جوی، در سوز و گداز، آگاه، با مردم و در میان مردم، مومن و معتقد به راه محبوبی که درطلب آن می سوزد و می گدازد و بالاخره «منتظِر» یعنی زمینه ساز «منتظَر». امام صادق (ع) می فرماید: «هر کس خواسته باشد از یاران قائم (ع) ما شود، باید که منتظر باشد و با پرهیزکاری و خویهای پسندیده عمل کند، و اوست منتظر؛ پس هر گاه بمیرد و قائم پس از مردنش به پا خیزد، پاداش او مثل کسی خواهد بود که دوران حکومت آن حضرت را درک کرده باشد.»

3. محزون بودن از فراق آن حضرت: این امر، یکی از نشانه های دوستی و اشتیاق به آن امام است. امام رضا (ع) می فرماید: «چه بسیار زنان جگر سوخته مومنه و چه بسیار مردان مومن جگر سوخته خواهند بود، آنگاه که ماء معین (امام زمان) مفقود و غایب گردد.»

4. دعا کردن برای آن حضرت: دعاهای بسیاری با فواید مختلف ذکر شده که در اینجا فقط به ذکر آنها اکتفا می کنیم: دعای عهد، دعایی که برای روا شدن حاجت و تعجیل در فرج ذکر شده که خود امام زمان آن را تعلیم فرموده (الهی عظم البلاء و برح الخفاء ...)، دعای حضرت مهدی (عج) (اللهم ارزقنا توفیق الطاعه ...)، دعا جهت سلامتی آن حضرت (اللهم کن لولیک ...)

5. صدقه دادن به نیابت از آن حضرت: این امر نشانه مودت و دوستی آن جناب و ولایت اوست.

سیّدبن طاووس در کتاب کشف المحجه به فرزندش چنین سفارش می کند: «... در پیروی و وفاداری و تعلّق خاطر و دل بستگی نسبت به آن حضرت به گونه ای باش که خدا و رسول او و پدران آن حضرت و خود او از تو خواهند، و حاجات آن بزرگوار را بر خواسته های خود مقدّم بدار، هنگامی که نمازهای حاجت را به جای می آوری و صدقه دادن از سوی آن حضرت را، پیش از صدقه دادن از سوی خودت و عزیزانت قرار ده، و دعا کردن برای آن حضرت را مقدّم بدار، که سبب می شود به سوی تو توجه فرماید و به تو احسان نماید ...»

6. حج رفتن به نیابت از آن حضرت: این کار، بین شیعیان در روزگار قدیم متداول بوده است. حاجیان، معمولاً در مراسم عبادی – سیاسی حج، بعد از اینکه اعمال واجب خود را انجام دادند، سعی می کنند اعمال حج را به نیابت از طرف محبوبترین افراد خود نیز انجام دهند. حضرت مهدی (ع) که محبوبترین افراد نزد شیعیان است، از هر کس شایسته تر است که به نیابت از آن حضرت حج به جای آورده شود.

7. قیام هنگام شنیدن نام آن حضرت: شایسته است یک شیعه واقعی هر گاه نام مبارک آن حضرت، خصوصاً قائم برده می شود، برخیزد و به احترام آن امام تمام قد بایستد، چنانکه سیره بعضی از امامان معصوم (ع) ما چنین بوده است.

از وظایف مهم دیگر شیعیان در دوران غیبت آن حضرت می توان به موارد ذیل نیز اشاره کرد که تفصیل آنها در این مجال نمی گنجد.

دعا برای حفظ ایمان، سعی در اصلاح جامعه و امر به معروف و نهی از منکر، تزکیه و خودسازی.

 

                                                                                                                   

 امام سجاد (ع) :

                          <<  انتظار ظهور ، بزرگترین راههای رسیدن به ظهور است .  >>

 

  امام شناسی را تکلیف خود می دانیم ؟

 عمل به خواسته ی امام را چه ؟ باید تکلیفی دیگر بدانیمش یا خیر؟

  یادمان باشد وقتی به جست و جوی حقیقی آن حضرت بر آییم و در جلب رضای او گام برداریم ؛ سرانجام

 به همه ی مقصود یا مقداری از آن دست پیدا خواهیم کرد !

  که تا معرفت نباشد ، محبتی حاصل نمی شود و تا محبت و علاقه ای نباشد اطاعت و همراهی و همسویی

 با او نیز ممکن نمی شود .

 

   و امام زمان ( عج ) فرمود :

     <<  برای آمدنم به سراغ شما ، چله نشستن لازم نیست . به جفر متوسل شدن هم سودی ندارد .به ریاضت و سفرهای دور ودراز رفتن هم احتیاجی نیست . عمل نشان دهید و مسلمان باشید . >>

 

-------------------------------------

 

 - ای سرو ناز حسن که خوش می روی به ناز        عشاق را به ناز تو هر لحظه صد نیاز

  هر دم به خون دیده چه حاجت وضو، چو نیست       بی طاق ابروی تو نماز مرا جواز

 

 

                          کاش به اندازه ی ساده ترین دوستانمان گوش به زنگ آمدنت باشیم

 ای آرزوی اولین گام ِ رسیدن
                         بر جاده‌های بی‌سرانجام ِ رسیدن

                                   كار جهان جز بر مدار آرزو نیست
                                  با این همه دل‌های ناكام ِ رسیدن

                 كی می‌شود روشن به رویت چشم من، كی؟
                         وقتِ گل نی بود هنگام ِ رسیدن؟

                                  دل در خیال رفتن و من فكر ماندن
                                او پخته‌ی راه است و من خام ِ رسیدن

                   بر خامی‌ام نام ِ تمامی می‌گذارم
                   بر رخوت درماندگی نام ِ رسیدن

                               هرچه دویدم جاده از من پیش‌تر بود
                              پیچیده در راه است ابهام ِ رسیدن

               از آن كبوترهای بی‌پروا كه رفتند
              یك مشت پر جا مانده بر بام ِ رسیدن

                          ای كالِ دور از دسترس! ای شعر تازه!
                           می‌چینمت اما به هنگام ِ رسیدن

  

                                           ***************

                       دل در خیال رفتن و من فكر ماندن
                او پخته‌ی راه است و من خام ِ رسیدن

                                                                                                          

این روزها بیرونمان :

( درها ودیوارها ، کوچه ها و خیابان ها ، حتی نوشته ها و وبلاگ هایمان ! )

 داد میزند که از میلاد مولود نیمه شعبان ، شاد شدیم.

درونمان اما ،  نه عاشق است و نه منتظر .

که اعمال منتظر چونان تشنه ای در جستجوی آب ، او را به سوی آب رهسپار می کند .

و انتظار، مرا آماده فردا می کند . و تکلیف امروزم را :

نه خمیازه و خواب که راهی شدن برای رسیدن به اصل دین – عدالت - روشن می کند .

و شیعه برای تحقق این اصل باید بهایی بپردازد .

که اولین امامش به همین بها در محراب به شهادت رسید .

 وقیام آخرین امامش نیز برای رسیدن به داد عدالت – گمشده ی همیشه ی انسان – است .

 

و من، تا احساس تشنگی نکنم ، آب زلال و گوارا ، در دسترس و پیش رویم هم که باشد ؛

به دردم نخواهد خورد !

و من ، تا بی تفاوت در بیراهه های خویش  گام بر می دارم ؛

                                                               دور از احساس تشنگی و انتظارم !

 

-----------------------------------

خدایا !

مرا تشنگی بیاموز

پای دلم را در مسیر قرار ده

و گوش دلم را به نوای آمدنش بنواز

 

مولا و صاحبم !

   در هنگامه ی تولد تومی گویم که ما نیازمند تربه تولدیم . برای ما دعا کن که پاک متولد شویم !

                 برای ما دعا کن که غایب نباشیم . که این همه پای بست دنیا نباشیم .

             اصلا خودت دستمان را بگیر که ما در کندن زنجیر نفس از پای دلمان ناتوانیم .

               

                  

                   ما زائر تبسم بارانی توییم        ما را به حق آینه ها خیس نور کن