الهی ! هر که تو را شناخت ، هر چه غیر تو بود بینداخت .
الهی ! از کشته تو ، بوی خون نیاید ، و از سوخته تو ، بوی دود ؛ چرا که سوخته تو ، به سوختن شاد است و کشته تو ، به کشتن خشنود .
الهی ! مکش این چراغ افروخته را ، و مسوزان این دل سوخته را ، و مَدَر این پرده دوخته را ، و مران این بنده آموخته را .
الهی ! از آن خوان که از بهر خاصان نهادی ، نصیب من بینوا کو ؟
ای کریمی که بخشنده عطایی ، و ای حکیمی که پوشنده خطایی ، و ای صمدی که از ادراک ما جدایی ، و ای احدی که در ذات و صفات بی‌همتایی ، و ای قادری که خدایی را سزایی ، و ای خالقی که گمراهان را ، راهنمایی . جان ما را ، صفای خود ده ، و دل ما را ، هوای خود ده ، و چشم ما را ، ضیای خود ده ، و ما را از فضل و کرم خود آن ده ، که آن به .
این بنده چه داند که چه می‌باید جُست ، داننده تویی هر آنچه دانی آن ده !
الهی ! فرمودی که در دنیا ـ بدان چشم که در توانگران می‌نگرند ـ به درویشان و مسکینان نگرند .
الهی ! تو کریمی و  ولیتری ، که در آخرت بدان چشم که در مطیعان نگری ، در عاصیان نگری .
الهی ! آفریدی رایگان ، و روزی دادی رایگان ؛ بیامرز رایگان ، که تو خدایی نه بازرگان .
الهی ! مگوی که چه آورده‌اید ؟ که درویشانیم !، و مپرس که چه کرده‌اید ؟که رسوایانیم ! 

الهی ! ترسانم از بدی خود ؛ بیامرز مرا به خوبی خود.
الهی ! عَلَمی که افراشتی ، نگونسار مکن ، و چون در آخر عفو خواهی کرد ، در اوّل شرمسار مکن .
الهی ! همه از تو ترسند ، و عبدالله از خود ، زیرا که از تو همه نیکی آید و از عبدالله بدی.
الهی ! گر پرسی ، حجّت نداریم ، و اگر بسنجی ، بضاعت نداریم ، و اگر بسوزی طاقت نداریم .
الهی ! اگر تو مرا به جرم من بگیری ، من تو را به کرم تو بگیرم ، و کرم تو از جرم من بیش است.
الهی ! اگر دوستی نکردم ، دشمنی هم نکردم ، اگر بر گناه مصرّم ، اما بر یگانگی تو مُقرّم .
الهی ! تو ما را جاهل خواندی ، از جاهل جز خطا چه آید؟ تو ما را ضعیف خواندی ، از ضعیف جز خبط چه آید؟
الهی ! اگر چه بسی طاعت ندارم ، اما جز تو کسی را ندارم ، ای دیر خشم و زود آشتی .
الهی ! همچنان بید ، به خود می‌لرزم ، که مباد آخر به جویی نیَرزَم.
الهی ! چون در تو نگرم ، از جمله تاجدارانم و تاج بر سر ، و چون بر خود نگرم ، از جمله خاکسارانم و خاک بر سر .
الهی ! اگر تو فضل کنی ، دیگران چه داد و چه بیداد ، و اگر عدل کنی ، فضل دیگران چون باد.
الهی ! ما در دنیا معصیت می‌کردیم ، دوست تو محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ غمگین می‌شد ، و دشمن تو ابلیس شاد .
الهی ! اگر فردای قیامت عقوبت کنی ، باز دوست تو محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ غمگین شود ، و دشمن تو ابلیس شاد ، دو شادی به دشمن مده ، و دو اندوه بهر دل دوست مَنِه .
الهی ! مرکب وا ایستاد ، و قدم بفرسود ، همراهان برفتند و این بیچاره را جز حیرت نیفزود.
الهی ! چون حاضری چه جویم ، و چون ناظری چه گویم ؟
الهی ! « دعا » به درگاه تو لجاج است ، چون دانی که بنده به چه محتاج است .